In 1200 werd de Cane Corso voor het eerst beschreven in de Italiaanse literatuur. Het ras werd destijds al voor veel doeleinden gebruikt. De Cane Corso was met name populair bij boeren, slagers, veldwachters en jagers.
De boeren hadden een hond nodig die op hun erf een oogje in het zeil hield. Hierbij hielp de Cane Corso. Uiteraard werd het niet gewaardeerd wanneer hij overdreven agressief was. Italianen zijn een sociaal volk en komen veel bij elkaar over de vloer. Ook binnen het meestal kinderrijke gezin met opa's en oma's behoorde de Cane Corse een betrouwbare metgezel te zijn. Naar vreemden moest de Cane Corso argwanend zijn en bij afwezigheid van de baas, zelfstandig kunnen optreden.
De slagers gebruikten de Cane Corso onder meer bij het opdrijven van vee (meestal alleen de stieren) naar het slachthuis.
De jagers gebruikten de Cane Corso vooral voor het opsporen en opdrijven van wilde varkens. Vooral de lichte kleur van Cane Corso's werden hier specifiek voor gebruikt om voldoende af te steken ten opzichte van het zwarte wild, zodat men niet per ongeluk elkaars honden dood schoot.
Door modernisering, vooral van het boerenbedrijf, werd de noodzaak van het houden van Cane Corso's aanzienlijk minder en zakte hun aantal drastisch.
Het ras werd echter in stand gehouden door boeren, jagers en herders in aflegen streken van Zuid-Itaië. Daar werd de Cane Corso als het ware herontdekt en werd een fokprogramma opgezet door Dr. Paolo Breber, opdat het ras en daarmee een stuk italiaanse cultuur niet verloren zou gaan.

Heden en toekomst

De huidige Cane Corso is een betrouwbare, sportieve en zelfstandige hond.
Hij is gek op zijn baas, maar vindt het ook leuk om er alleen op uit te gaan. Een goede band tussen baas en hond is nodig om de Cane Corso onder appèl te houden. Een goede socialisatie is dan ook een eerste vereiste. Begeleiding vanuit professionele hondenschool is aan te raden. Werkdrift zit gelukkig nog steeds in het bloed van de Cane Corso. Binnen hondensport zijn er geen belemmeringen voor dit ras.
De Cane Corso is een vriendelijke huishond en een perfecte kameraad van het gezin, maar ook een hond van een ras dat twintig jaar geleden nog de schaapkuddes en boerenerven bewaakte. Uiteraard zijn er met gericht fokken de scherpe kanten wel af te halen.
Heden ten dage kijken we meer naar het uiterlijk. De functie heeft men in het algemeen al lang vergeten, met alle vervelende gevolgen vandien.
De Italianen zeggen dat ze uit de populatie Cane Corso wel drie verschillende rassen hadden kunnen halen. Vandaar ook het belang om zoveel mogelijk de rastypische Cane Corso te fokken.